Ο Ροδίτης

Αν δεν μάθουμε την ιστορία μας, πώς θα κατανοήσουμε τον κόσμο μας;

Αν ξεχάσουμε το παρελθόν μας, πώς θα πορευθούμε στο μέλλον μας;

Αν λησμονήσουμε τις ρίζες μας, πώς θα ανθίσει αυτός εδώ ο τόπος;

Ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ροδίτη από το 1982 μέχρι και σήμερα σε μια συνεχή, αδιάκοπη και ανιδιοτελή προσπάθεια, να κρατήσει ζωντανή την ποντιακή παράδοση και άσβεστες τις μνήμες της προσφυγιάς, πρωτοπορεί και σας καλωσορίζει με όλη τη θέρμη και τη ζεστασιά που διαθέτει η ελληνική ποντιακή ψυχή, στην ιστοσελίδα του!

Τιμούμε τους προγόνους μας και την καταγωγή μας, κρατάμε ζωντανές τις μνήμες και τις παραδόσεις μας.

Η μεγάλη θυσία των προγόνων μας, έβαλε τις ρίζες. Η δική μας προσπάθεια φέρνει τα άνθη και η προσπάθεια των παιδιών μας ας φέρει τον καρπό…

Το χωριό Ροδίτης, Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Σερβίων-Βελβεντού του νομού Κοζάνης, γεωγραφικά τοποθετείται περίπου στο 15ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Κοζάνης – Λάρισας. Βρίσκεται σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από τη γέφυρα του Πολυφύτου, μια από τις μεγαλύτερες σε μήκος γέφυρες της Ελλάδος και επίσης λίγα χιλιόμετρα μακριά από το γραφικό χωριό της Νεράιδας και τα υπέροχα και φημισμένα κάστρα των Σερβίων!!

Πριν από την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής και την ανταλλαγή των πληθυσμών, το χωριό ονομαζόταν «Χατζή Ομουρλού» και κατοικούνταν από Τούρκους και λίγους Αρμένιους, μέχρι τα έτη 1922-1923.

Μετά από τα δραματικά γεγονότα όμως του 1922 Έλληνες πρόσφυγες από διάφορες περιοχές του Πόντου εγκαταστάθηκαν στο χωριό, το οποίο μετονομάστηκε πλέον σε Ροδίτη.

Ο Βαθύλακκος, η Μεσιανή, τα Κουβούκλια και τα Λεύκαρα, αποτελούν γειτονικά χωριά του Ροδίτη, των οποίων ο πληθυσμός είναι επίσης προσφυγικής καταγωγής, τόσο Ποντιακής όσο και Μικρασιατικής.

Το χωριό Ροδίτης πήρε την ονομασία του τόσο από την ομώνυμη ποικιλία σταφυλιού «Ροδίτης», όσο και από τα «ρόδια», καθώς είναι προϊόντα που με αφθονία παράγονται στο χωριό αλλά και στην περιοχή γενικότερα. Τα όμορφα και ιδιαίτερα περιποιημένα αμπέλια αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ροδίτη. Άλλωστε η απαράμιλλη γεύση και ποιότητα του κρασιού και του τσίπουρου που παράγεται στο χωριό, στα παραδοσιακά καζάνια με ξύλα, των οποίων οι ιδιοκτήτες με ιδιαίτερο μεράκι και αγάπη φροντίζουν να κληροδοτούν από γενιά σε γενιά, κάνει το χωριό διάσημο στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας και όχι μόνο.

Οι κάτοικοι του Ροδίτη εκτός από την αμπελουργία ασχολούνται επίσης με την καλλιέργεια σιτηρών, με την καπνοκαλλιέργεια, με την κτηνοτροφία ενώ η αγάπη τους αυτή για την ενασχόληση με την γη είναι που τους ωθεί στην δοκιμή διάφορων καινούριων και πρωτοπόρων καλλιεργειών. Διάχυτο επίσης είναι το εμπορικό και επιχειρηματικό πνεύμα στο χωριό, ως γνήσιο άλλωστε γνώρισμα των ελλήνων προσφυγικής καταγωγής, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ασχολήθηκαν με τα γράμματα και τις επιστήμες, όπου διαπρέπει ο καθένας στον τομέα του.

Οι νέοι γαλουχημένοι από τους γονείς και τους παππούδες έτσι ώστε να εκτιμούν την αξία που προσφέρει η ζωή στην ύπαιθρο και αγαπώντας το χωριό τους το Ροδίτη, παραμένουν σε αυτό, εγκαθίστανται μόνιμα και δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες τους ενάντια στο πνεύμα της εποχής και την αστυφιλία.

Lights

Η επιβλητική Εκκλησία της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου» στολίζει την όμορφη πλατεία του χωριού, στη μνήμη της οποίας γίνεται κάθε Δεκαπενταύγουστο ένα μοναδικό παραδοσιακό πανηγύρι. Το γραφικό εκκλησάκι του «Προφήτη Ηλία» στο λόφο με το δασάκι και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην άλλη άκρη του χωριού, φανερώνουν το ιδιαίτερο θρησκευτικό πνεύμα που είναι διάχυτο Ροδίτη. Άλλωστε ο επί πολλές δεκαετίες ιερωμένος του χωριού και συνταξιούχος πια δάσκαλος Πατήρ Ηλίας Κοντός, ο οποίος γαλούχησε και δίδαξε τουλάχιστον δύο γενιές Ροδιτέων με έντονο το αίσθημα της αγάπης για τα γράμματα, για τη θρησκεία, για την πατρίδα υπήρξε και συνεχίζει να είναι αρωγός και στυλοβάτης της προσπάθειας των Ροδιτέων στο να ζουν αρμονικά, να παράγουν και να προοδεύουν.

Αναφορά στους προγόνους μας

Στο μακρινό Πόντο και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές αυτού, εκεί ζούσαν για χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί μας, εκεί ζούσαν οι παππούδες μας, πριν πάρουν το δύσκολο και αιματηρό δρόμο της αναγκαστικής μετοίκησής τους στην νέα τους πατρίδα, στην Ελλάδα. Μακριά από τις ευκολίες του πολιτισμού και με πιο έντονο το Τουρκικό στοιχείο, ελληνικές ψυχές, ανάμεσα τους και αυτές των προγόνων μας, μοχθούσαν καθημερινά για να επιβιώσουν, έχυναν τον ιδρώτα τους στην άγονη γη, για να την κάνουν να καρποφορήσει, πάλευαν με το κρύο και τις κακουχίες.

Οι Έλληνες του Πόντου είχαν ακόμη να αντιμετωπίσουν και τις συχνές και χωρίς έλεος επιδρομές των τούρκων, που με μένος έκαιγαν τα σπαρτά των Ποντίων, έκλεβαν τα ζώα τους και κατέστρεφαν με κάθε τρόπο τις περιουσίες τους. Οι παππούδες μας, οι περήφανοι Έλληνες του μακρινού Πόντου, όντας αδύναμοι και συνάμα τόσο δυνατοί μπροστά σ’ αυτές τις τούρκικες λεηλασίες, με περισσή θέληση και δύναμη ψυχής, ξανάρχιζαν απ’ το μηδέν.

Σκληροί μαχητές της ζωής οι Έλληνες του Πόντου, έβαζαν πάνω απ’ όλα την πίστη στο Θεό και την αγάπη για την οικογένεια και γι’ αυτά τα δύο πολύτιμα αγαθά μάχονταν καθημερινά και έβρισκαν τη δύναμη να συνεχίζουν τον άνισο αγώνα τους με το ισχυρότερο Τουρκικό στοιχείο της περιοχής.

Όντας υποχρεωμένοι από τον Τουρκικό ζυγό πολλοί Πόντιοι και κυρίως αυτοί που ζούσαν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, να μιλούν μόνο την Τούρκικη γλώσσα (γι’ αυτό και ονομάστηκαν μετέπειτα Τουρκόφωνοι Πόντιοι), προσπαθούσαν να διατηρήσουν την Ελληνική τους συνείδηση και έβρισκαν μύριους τρόπους για να κρατούν μέσα τους άσβεστο το ελληνικό στοιχείο στο πέρασμα των χρόνων.

Η γνώση τόσο της ελληνικής ιστορίας και παράδοσης, όσο και των ελληνικών γραμμάτων ήταν ιερή και συνάμα αδύνατη για τους Έλληνες του Πόντου, καθώς αυτονόητο είναι πως εκτός από την απαγόρευση της χρήσης της ελληνικής γλώσσας, απαγορεύονταν η ύπαρξη ελληνικών σχολείων και η με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εκμάθηση και διδαχή των ελληνικών γραμμάτων. Όμως η θέληση ξεπερνούσε το φόβο και το δαιμόνιο μυαλό των Ελλήνων του μακρινού Πόντου, επινοούσε διάφορους τρόπους προκειμένου να μαθαίνουν οι ίδιοι και να κληροδοτούν στα παιδιά τους και στις επόμενες γενιές τα ελληνικά γράμματα και την ελληνική γλώσσα. Για παράδειγμα μάθαιναν και διδάσκονταν τα ελληνικά μέσα από τα εκκλησιαστικά βιβλία, τα οποία ήταν γραμμένα στην Ελληνική, έτσι διδάσκονταν απ’ αυτά αλλά καθώς δεν μπορούσαν να τα διαβάσουν προφορικά στην ελληνική, αναγκάζονταν να τα μεταφράζουν στην Τουρκική γλώσσα. Λιγότερο ευνοημένοι λοιπόν οι Έλληνες που ζούσαν στα βάθη του Πόντου, από τους Έλληνες που ζούσαν κοντά στα παράλια, αναγκάστηκαν πολλές φορές να επιλέξουν ανάμεσα στη ελληνική γλώσσα και στο Χριστιανισμό. Βαθειά πιστοί όμως στο Θεό, οι πρόγονοι μας επέλεγαν τη Θρησκεία τους θυσιάζοντας πολύτιμα γι’ αυτούς αγαθά.

Και μιλώντας για τον Πόντο και τους Έλληνες Πόντιους που ζούσαν στην περιοχή, δε θα μπορούσε κανείς να μην αναφερθεί στο Αντάρτικο κίνημα, που έκανε έντονη την εμφάνιση του ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια πριν την Μικρασιατική Καταστροφή κυρίως στις ορεινές περιοχές του Πόντου. Ηρωικά παλικάρια άφηναν πίσω τις οικογένειες τους, σχημάτιζαν ομάδες και οδηγούνταν στα βουνά όπου ζούσαν για χρόνια, παραβλέποντας τις όποιες κακουχίες με μοναδικό τους σκοπό να μάχονται και να προστατεύουν τα γυναικόπαιδα και τον αδύναμο πληθυσμό από τους αδίστακτους Τούρκους. Γενναίοι άντρες, θαρραλέοι νέοι και ατρόμητοι καπεταναίοι τα ονόματα των οποίων ήταν ξακουστά σ’ όλο τον Πόντο, αφιέρωναν ολόκληρη τη ζωή τους στον Αγώνα για την απελευθέρωση ουσιαστικά από τον Τουρκικό ζυγό, μάχονταν καθημερινά για να εξασφαλίσουν τις περιουσίες και τις ζωές όλων των Ελλήνων του Πόντου, έδιναν την ψυχή τους και σκοτώνονταν με τον πιο οικτρό και εξευτελιστικό τρόπο, στις διάφορες άνανδρες πολλές φορές εκ μέρους των Τούρκων μάχες. Αφιέρωναν ότι είχαν και δεν είχαν, την ίδια τους τη ζωή για να μείνει άσβεστο το ελληνικό στοιχείο στις δύσβατες και απομονωμένες ελληνικές επαρχίες του Πόντου, για να παραμείνουν τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους ζωντανά, για να παραμείνουν Έλληνες.

Αυτοί οι ηρωικοί και τόσο ταλαιπωρημένοι Έλληνες του Πόντου, που έχασαν σπίτια, περιουσίες, παιδιά, γονείς, οικογένειες ολόκληρες, που εξευτελίστηκαν, ποδοπατήθηκαν, σφαγιάστηκαν, αλλά παρέμειναν άνθρωποι, άνθρωποι περήφανοι με θέληση και όρεξη για δουλειά και προκοπή, άνθρωποι φιλότιμοι με ευαισθησίες και ζεστή ψυχή.

Αυτοί ήταν οι πρόγονοί μας και τη δική τους ιστορία και παράδοση συνεχίζουμε διατηρούμε και μεταδίδουμε στα παιδιά μας με κάθε τρόπο, μέσα από τον Σύλλογο μας, ως ελάχιστη τιμή για όσα μας κληροδότησαν, για όσα μας χάρισαν στο πέρασμα των χρόνων, ως ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί σ’ αυτούς οφείλουμε την ελληνική μας συνείδηση, την ίδια μας την ύπαρξη.

Σύνταξη και επιμέλεια κειμένου: Μάρθα Καρυπίδου

Ίδρυση του Συλλόγου

Ο «Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ροδίτη» του δημοτικού διαμερίσματος Ροδίτη, Δήμου Σερβίων-Βελβεντού Ν.Κοζάνης, ιδρύθηκε το 1982 από την αγάπη των νέων κυρίως κατοίκων να μάθουν τις παραδόσεις, την ιδιαίτερη ιστορία τους και τον πολιτισμό των προγόνων τους. Στεγάζεται στο κτίριο του πρώην Νηπιαγωγείου στην κεντρική πλατεία του χωριού, όπου γίνονται οι πρόβες και γενικά η εκμάθηση ποντιακών χορών.

Σκοποί του Συλλόγου

Η ανύψωση του πολιτιστικού και πνευματικού επιπέδου των μελών του Συλλόγου και των κατοίκων του Δ.Δ. Ροδίτη, η λήψη πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση, προώθηση και λύση προβλημάτων των κατοίκων του χωριού, η ανάπτυξη κοινωνικών δεσμών και η διάδοση πνεύματος αλληλεγγύης μεταξύ αυτών. Η γνωριμία και κοινωνική επαφή των εκ του Πόντου και της Μικράς Ασίας ελκόντων την καταγωγή τους μελών, με αποτέλεσμα τη σύσφιξη του ψυχικού και ιδιαίτερα του ποντιακού δεσμού τους. Η διατήρηση, ενίσχυση και αναπαραγωγή των γλωσσικών στοιχείων, ηθών και εθίμων του Ποντιακού Ελληνισμού. Η καλλιέργεια και η συνέχιση της ποντιακής ιδέας, των παραδόσεων και του εκπολιτιστικού τους πνεύματος, βάσει των ιστορικών και λαογραφικών κειμένων και η τόνωση της αγάπης προς κάθε τι που αφορά τον Πόντο και τη Μ.Ασία. Η έρευνα και καταγραφή σχετικά με τα παλαιά ήθη και έθιμα και τις ρίζες των κατοίκων του χωριού.

Τμήματα

Το χορευτικό του τμήμα δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2003.Ο δραστήριος χοροδιδάσκαλος κ. Σπύρος Αφεντουλίδης με την πολύχρονη εμπειρία του, τις άοκνες προσπάθειές του, την καλή θέληση, βοήθεια και επιμονή των κατοίκων του χωριού, μελών του Συλλόγου κάθε ηλικίας, βρήκε πρόσφορο έδαφος, ανέπτυξε πλούσια δράση και έκανε το Σύλλογο έναν από τους καλύτερους στη Δυτ. Μακεδονία και όχι μόνο. Η εκμάθηση ποντιακών χορών, η αναβίωση εθίμων, η πραγματοποίηση εκδρομών μορφωτικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα, οι συμμετοχές μας σε Φεστιβάλ ή εορταστικές εκδηλώσεις άλλων χωριών και πόλεων σ΄ολη την Ελλάδα, εμφανίσεις στην τηλεόραση, είναι μερικές από τις δραστηριότητες του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Ροδίτη. Σήμερα ο σύλλογος έχει δύο χορευτικά συγκροτήματα, τμήμα εκμάθησης λύρας, τμήμα αιμοδοσίας, τμήμα Νεολαίας, βιβλιοθήκη με πολλά και ποικίλα βιβλία (ιστορικά, πολιτιστικά, λαογραφικά), καθώς και οπτικοακουστικό υλικό (κασέτες, βίντεο, cds, dvd). Δημιουργήθηκε επίσης χορευτικό τμήμα οι λεγόμενοι «Μωμόγεροι» ή «Κοτσαμάνια», οι οποίοι κάθε χρόνο παραμονές Χριστουγέννων και μέχρι των Φώτων αναβιώνουν το έθιμο των «Μωμόγερων». Οι χορευτές αυτοί φορούν στολές παρόμοιες με τις πολεμικές στολές των μακεδόνων πολεμιστών του Μ.Αλεξάνδρου.

Επιμέλεια κειμένου: Κυριακή Κυριακίδου

Η Διοίκηση

Κατά τις εκλογές της 3ης Απριλίου 2011 εξελέγη το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Ροδίτη για την επόμενη διετία 2011-2013 που είναι:

  1. Κεχαγιά Μαρία (Πρόεδρος)
  2. Δουβαρτζίδης Σωκράτης (Αντιπρόεδρος)
  3. Κυριακίδου Κυριακή (Γενική Γραμματέας)
  4. Καϊόγλου Κυριακή (Ταμίας)
  5. Φούντογλου Σταυρούλα (Τακτικό Μέλος, υπεύθυνο Δημοσίων Σχέσεων)
  6. Κεχαγιάς Συμεών (Τακτικό Μέλος, υπεύθυνο τμήματος Νεολαίας)
  7. Τσιλφίδου Αναστασία (Τακτικό Μέλος, υπεύθυνη του χορευτικού -ενδυμασιών)

Αναπληρωματικά μέλη:

  1. Γιακισικλής Πέτρος
  2. Σταυροπούλου Κυριακή
  3. Γιακισικλή Δέσποινα

Εξελεγκτική Επιτροπή:

  1. Κεχαγιάς Λεωνίδας (Πρόεδρος)
  2. Φούντογλου Αθανάσιος (Γραμματέας)
  3. Παυλίδης Βασίλειος (Μέλος)

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας, από τις 5 Απριλίου 2009 έως τις 5 Απριλίου 2011 ήταν:

  1. Κεχαγιά Μαρία (Πρόεδρος)
  2. Ζορμπάς Στέλιος (Αντιπρόεδρος)
  3. Κυριακίδου Κυριακή (Γενική Γραμματέας)
  4. Καϊόγλου Κυριακή (Ταμίας)
  5. Κεχαγιάς Συμεών (Υπεύθ. Τμήματος νεολαίας)
  6. Δουβαρτζίδης Σωκράτης (Υπεύθ. Δημοσίων σχέσεων)
  7. Φούντογλου Σταυρούλα (Υπεύθ. Χορευτικού τμήματος)

Αναπληρωματικά μέλη:

  1. Καϊόγλου Σωτηρία
  2. Τσιλφίδου Αναστασία
  3. Γιακισικλής Πέτρος

Εξελεγκτική Επιτροπή:

  1. Κεχαγιάς Λεωνίδας (Πρόεδρος)
  2. Φούντογλου Αθανάσιος (Μέλος)
  3. Παυλίδης Βασίλειος (Μέλος)

Χοροδιδάσκαλος του Συλλόγου

Σπύρος Αφεντουλίδης

Εκδηλώσεις

Εδώ θα βρείτε φωτογραφίες και βίντεο από εκδηλώσεις του Συλλόγου μας:

12ο Παμποντιακό Φεστιβάλ στην Ξάνθη 8 Οκτωβρίου 2016

Οκτωβριος , 2016 στην Ξάνθη

Το 12ο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών πέρασε στην ιστορία αφήνοντας σε όλους την ικανοποίηση μιας από τις καλύτερες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν. Χιλιάδες χορευτές πάνω από 400 Σύλλογοι της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (Π.Ο.Ε.) από όλη την Ελλάδα ένοιωσαν την χαρά της συμμετοχής και απόλαυσαν το θερμό χειροκρότημα από τις εξέδρες. Είμαστε υπερήφανοι που είμαστε μέλη ενός από αυτούς τους Συλλόγους που έλαβαν μέρος στο 12ο Παμποντιακό Φεστιβάλ. Για πρώτη φορά σε φεστιβάλ οι θεατές παρακολούθησαν δρώμενο με κομμένη την ανάσα και την συγκίνηση να φτάνει στο κατακόρυφο,που το ετοίμασαν και παρουσίασαν τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Ν. Ξάνθης. Οι πολύχρωμες εικόνες από το 12ο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών θα μείνουν για καιρό αποτυπωμένες στο μυαλό όλων όσοι έγιναν μάρτυρες μιας ακόμα εκδήλωσης που αποθέωσε τον ποντιακό πολιτισμό. Ο ήχος των μουσικών οργάνων που έδιναν ρυθμό στα πόδια χιλιάδων χορευτών –της λύρας, του νταουλιού, του αγγείου– θα εξακολουθεί να δονεί εσωτερικά τα σώματά τους. Η αίσθηση του ανήκειν σε έναν σπουδαίο ελληνισμό, αυτόν του Πόντου, θα συνεχίσει να μας κάνει περήφανους εμάς τους απογόνους των ανθρώπων εκείνων που έπεσαν θύματα μιας άγριας γενοκτονίας από Νεότουρκους και κεμαλιστές.

Ο Αγιος Βασίλειος μοιράζει δώρα

Ιανουάριος , 2011 στο Ροδίτη

Ο Αγιος Βασίλειος ήρθε και φέτος για τα παιδάκια του χωριού μας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στις 12.30 το μεσημέρι.Ηταν συγκεντρωμένα όλα τα παιδιά στην πλατεία του χωριού,μπροστά στο στολισμένο προαύλειο του Συλλόγου και την φάτνη που στήθηκε στο χώρο αυτό. Η χαρά και η αγωνία των παιδιών ήταν ζωγραφισμένη στο προσώπο τους όταν έπαιρναν από τον Αγιο Βασίλειο το δώρο τους και έσπευδαν βιαστικά να ανοίξουν για να δουν αν είναι αυτό που του παρήγγειλαν. Για τους γονείς και τα παιδιά υπήρχαν κεράσματα,ζαχαρωτά, αναψυκτικά και χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με μουσική, μπαλόνια και βασιλόπιτες. Αυτές αργότερα μοιράστηκαν σε κάθε σπίτι από τον Αγιο Βασίλειο με πολλές ευχές για το νέο έτος 2011.

Περδίκας Πτολεμαϊδας

24 Ιουνίου 2016 στον Περδίκα Πτολεμαϊδας

Επικοινωνήστε μαζί μας

Παρακαλούμε συμπληρώστε τη φόρμα και πατήστε αποστολή

Εδώ θα βρείτε όλους τους διαθέσιμους τρόπους επικοινωνίας με τον Μορφωτικό Πολιτιστικό Σύλλογο Ροδίτη!!! Προτάσεις, προσκλήσεις,ιδέες,κριτικές, είμαστε εδώ για να διαβάσουμε κάθε σας μήνυμα!!!!

  • Διεύθυνση: Ροδίτης, Νομός Κοζάνης, 501 00, Δήμος Σερβίων-Βελβεντού
  • Τηλέφωνο: 24610 71646
  • ΦΑΞ: 24610 71646
  • Email: mpsroditi@gmail.com
  • Σταθερό Προέδρου: 24610 71726
  • Κινητό Προέδρου: 6945 871226
  • Website: mps-roditi.gr