Μενού:

Η ώρα είναι:

 
Ο καιρός τώρα:

Γιορτάζουν:

 

ill title Ο Ροδίτης


Αν δεν μάθουμε την ιστορία μας, πώς θα κατανοήσουμε τον κόσμο μας;

Αν ξεχάσουμε το παρελθόν μας, πώς θα πορευθούμε στο μέλλον μας;

Αν λησμονήσουμε τις ρίζες μας, πώς θα ανθίσει αυτός εδώ ο τόπος;

Ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ροδίτη από το 1982 μέχρι και σήμερα σε μια συνεχιζόμενη, αδιάκοπη και ανιδιοτελή προσπάθεια, να κρατήσει ζωντανή την ποντιακή παράδοση και άσβεστες τις μνήμες της προσφυγιάς, πρωτοπορεί και σας καλωσορίζει με όλη τη θέρμη και τη ζεστασιά που διαθέτει η ελληνική ποντιακή ψυχή, στην ιστοσελίδα του!!

Τιμούμε τους προγόνους μας και την καταγωγή μας, κρατάμε ζωντανές τις μνήμες και τις παραδόσεις μας.

Η μεγάλη θυσία των προγόνων μας, έβαλε τις ρίζες. Η δική μας προσπάθεια φέρνει τα άνθη και η προσπάθεια των παιδιών μας ας φέρει τον καρπό…

Αν είστε μερακλήδες στο κρασί, στο τσίπουρο και στους μεζέδες,
Αν αναζητάτε την ξεγνοιασιά και την ομορφιά του χωριού,
Αν σας αρέσει η παραδοσιακή και γνήσια διασκέδαση,
Αν οι παραδοσιακές ποντιακές συνταγές είναι απ’ τις αγαπημένες σας,
Αν δεν έχετε γνωρίσει ποτέ τι σημαίνει ποντιακή φιλοξενία, τότε μια επίσκεψη στο Ροδίτη, αποτελεί ιδανική επιλογή.

Ροδίτης Το χωριό Ροδίτης, Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Σερβίων του νομού Κοζάνης, γεωγραφικά τοποθετείται περίπου στο 15ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Κοζάνης – Λάρισας. Βρίσκεται σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από τη γέφυρα του Πολυφύτου, μια από τις μεγαλύτερες σε μήκος γέφυρες της Ελλάδος και επίσης λίγα χιλιόμετρα μακριά από το γραφικό χωριό της Νεράιδας και τα υπέροχα και φημισμένα κάστρα των Σερβίων!!

Πριν από την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής και την ανταλλαγή των πληθυσμών, το χωριό ονομαζόταν «Χατζή Ομουρλού» και κατοικούνταν από Τούρκους και λίγους Αρμένιους, μέχρι τα έτη 1922-1923.

Μετά από τα δραματικά γεγονότα όμως του 1922 Έλληνες πρόσφυγες από διάφορες περιοχές του πόντου εγκαταστάθηκαν στο χωριό, το οποίο μετονομάστηκε πλέον σε Ροδίτη.

Τα Λεύκαρα, τα Κουβούκλια, η Μεσιανή και ο Βαθύλακκος, αποτελούν γειτονικά χωριά του Ροδίτη, των οποίων ο πληθυσμός είναι επίσης προσφυγικής καταγωγής, τόσο Ποντιακής όσο και Μικρασιατικής.

Ροδίτης Το χωριό Ροδίτης πήρε την ονομασία του τόσο από την ομώνυμη ποικιλία σταφυλιού «ροδίτης», όσο και από τα «ρόδια», καθώς είναι προϊόντα που με αφθονία παράγονται στο χωριό αλλά και στην περιοχή γενικότερα. Τα όμορφα και ιδιαίτερα περιποιημένα αμπέλια αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ροδίτη. Άλλωστε η απαράμιλλη γεύση και ποιότητα του κρασιού και του τσίπουρου που παράγεται στο χωριό, στα παραδοσιακά καζάνια με ξύλα, των οποίων οι ιδιοκτήτες με ιδιαίτερο μεράκι και αγάπη φροντίζουν να κληροδοτούν από γενιά σε γενιά, κάνει το χωριό διάσημο στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας και όχι μόνο.

Οι κάτοικοι του Ροδίτη εκτός από την αμπελουργία ασχολούνται επίσης με την καλλιέργεια σιτηρών, με την καπνοκαλλιέργεια, με την κτηνοτροφία ενώ η αγάπη τους αυτή για την ενασχόληση με την γη είναι που τους ωθεί στην δοκιμή διάφορων καινούριων και πρωτοπόρων καλλιεργειών. Διάχυτο επίσης είναι το εμπορικό και επιχειρηματικό πνεύμα στο χωριό, ως γνήσιο άλλωστε γνώρισμα των ελλήνων προσφυγικής καταγωγής, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ασχολήθηκαν με τα γράμματα και τις επιστήμες, όπου διαπρέπει ο καθένας στον τομέα του.

Οι νέοι γαλουχημένοι από τους γονείς και τους παππούδες έτσι ώστε να εκτιμούν την αξία που προσφέρει η ζωή στην ύπαιθρο και αγαπώντας το χωριό τους το Ροδίτη, παραμένουν σε αυτό, εγκαθίστανται μόνιμα και δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες τους ενάντια στο πνεύμα της εποχής και την αστυφιλία.

Ροδίτης Η επιβλητική Εκκλησία της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου» στολίζει την όμορφη πλατεία του χωριού, στη μνήμη της οποίας γίνεται κάθε Δεκαπενταύγουστο ένα μοναδικό παραδοσιακό πανηγύρι. Το γραφικό εκκλησάκι του «Προφήτη Ηλία» στο λόφο με το δασάκι και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην άλλη άκρη του χωριού, φανερώνουν το ιδιαίτερο θρησκευτικό πνεύμα που είναι διάχυτο Ροδίτη. Άλλωστε ο επί πολλές δεκαετίες ιερωμένος του χωριού και συνταξιούχος πια δάσκαλος Πατήρ Ηλίας Κοντός, ο οποίος γαλούχησε και δίδαξε τουλάχιστον δύο γενιές Ροδιτέων με έντονο το αίσθημα της αγάπης για τα γράμματα, για τη θρησκεία, για την πατρίδα υπήρξε και συνεχίζει να είναι αρωγός και στυλοβάτης της προσπάθειας των Ροδιτέων στο να ζουν αρμονικά, να παράγουν και να προοδεύουν.

 

ill title Αναφορά στους προγόνους μας

Ροδίτης Στο μακρινό Πόντο και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές αυτού, εκεί ζούσαν για χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί μας, εκεί ζούσαν οι παππούδες μας, πριν πάρουν το δύσκολο και αιματηρό δρόμο της αναγκαστικής μετοίκησής τους στην νέα τους πατρίδα, στην Ελλάδα. Μακριά από τις ευκολίες του πολιτισμού και με πιο έντονο το Τουρκικό στοιχείο, ελληνικές ψυχές, ανάμεσα τους και αυτές των προγόνων μας, μοχθούσαν καθημερινά για να επιβιώσουν, έχυναν τον ιδρώτα τους στην άγονη γη, για να την κάνουν να καρποφορήσει, πάλευαν με το κρύο και τις κακουχίες.

Οι Έλληνες του Πόντου είχαν ακόμη να αντιμετωπίσουν και τις συχνές και χωρίς έλεος επιδρομές των τούρκων, που με μένος έκαιγαν τα σπαρτά των Ποντίων, έκλεβαν τα ζώα τους και κατέστρεφαν με κάθε τρόπο τις περιουσίες τους. Οι παππούδες μας, οι περήφανοι Έλληνες του μακρινού Πόντου, όντας αδύναμοι και συνάμα τόσο δυνατοί μπροστά σ’ αυτές τις τούρκικες λεηλασίες, με περισσή θέληση και δύναμη ψυχής, ξανάρχιζαν απ’ το μηδέν.

Σκληροί μαχητές της ζωής οι Έλληνες του Πόντου, έβαζαν πάνω απ’ όλα την πίστη στο Θεό και την αγάπη για την οικογένεια και γι’ αυτά τα δύο πολύτιμα αγαθά μάχονταν καθημερινά και έβρισκαν τη δύναμη να συνεχίζουν τον άνισο αγώνα τους με το ισχυρότερο Τουρκικό στοιχείο της περιοχής.

Όντας υποχρεωμένοι από τον Τουρκικό ζυγό πολλοί Πόντιοι και κυρίως αυτοί που ζούσαν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, να μιλούν μόνο την Τούρκικη γλώσσα (γι’ αυτό και ονομάστηκαν μετέπειτα Τουρκόφωνοι Πόντιοι), προσπαθούσαν να διατηρήσουν την Ελληνική τους συνείδηση και έβρισκαν μύριους τρόπους για να κρατούν μέσα τους άσβεστο το ελληνικό στοιχείο στο πέρασμα των χρόνων.

Η γνώση τόσο της ελληνικής ιστορίας και παράδοσης, όσο και των ελληνικών γραμμάτων ήταν ιερή και συνάμα αδύνατη για τους Έλληνες του Πόντου, καθώς αυτονόητο είναι πως εκτός από την απαγόρευση της χρήσης της ελληνικής γλώσσας, απαγορεύονταν η ύπαρξη ελληνικών σχολείων και η με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εκμάθηση και διδαχή των ελληνικών γραμμάτων. Όμως η θέληση ξεπερνούσε το φόβο και το δαιμόνιο μυαλό των Ελλήνων του μακρινού Πόντου, επινοούσε διάφορους τρόπους προκειμένου να μαθαίνουν οι ίδιοι και να κληροδοτούν στα παιδιά τους και στις επόμενες γενιές τα ελληνικά γράμματα και την ελληνική γλώσσα. Για παράδειγμα μάθαιναν και διδάσκονταν τα ελληνικά μέσα από τα εκκλησιαστικά βιβλία, τα οποία ήταν γραμμένα στην Ελληνική, έτσι διδάσκονταν απ’ αυτά αλλά καθώς δεν μπορούσαν να τα διαβάσουν προφορικά στην ελληνική, αναγκάζονταν να τα μεταφράζουν στην Τουρκική γλώσσα. Λιγότερο ευνοημένοι λοιπόν οι Έλληνες που ζούσαν στα βάθη του Πόντου, από τους Έλληνες που ζούσαν κοντά στα παράλια, αναγκάστηκαν πολλές φορές να επιλέξουν ανάμεσα στη ελληνική γλώσσα και στο Χριστιανισμό. Βαθειά πιστοί όμως στο Θεό, οι πρόγονοι μας επέλεγαν τη Θρησκεία τους θυσιάζοντας πολύτιμα γι’ αυτούς αγαθά.

Και μιλώντας για τον Πόντο και τους Έλληνες Πόντιους που ζούσαν στην περιοχή, δε θα μπορούσε κανείς να μην αναφερθεί στο Αντάρτικο κίνημα, που έκανε έντονη την εμφάνιση του ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια πριν την Μικρασιατική Καταστροφή κυρίως στις ορεινές περιοχές του Πόντου. Ηρωικά παλικάρια άφηναν πίσω τις οικογένειες τους, σχημάτιζαν ομάδες και οδηγούνταν στα βουνά όπου ζούσαν για χρόνια, παραβλέποντας τις όποιες κακουχίες με μοναδικό τους σκοπό να μάχονται και να προστατεύουν τα γυναικόπαιδα και τον αδύναμο πληθυσμό από τους αδίστακτους Τούρκους. Γενναίοι άντρες, θαρραλέοι νέοι και ατρόμητοι καπεταναίοι τα ονόματα των οποίων ήταν ξακουστά σ’ όλο τον Πόντο, αφιέρωναν ολόκληρη τη ζωή τους στον Αγώνα για την απελευθέρωση ουσιαστικά από τον Τουρκικό ζυγό, μάχονταν καθημερινά για να εξασφαλίσουν τις περιουσίες και τις ζωές όλων των Ελλήνων του Πόντου, έδιναν την ψυχή τους και σκοτώνονταν με τον πιο οικτρό και εξευτελιστικό τρόπο, στις διάφορες άνανδρες πολλές φορές εκ μέρους των Τούρκων μάχες. Αφιέρωναν ότι είχαν και δεν είχαν, την ίδια τους τη ζωή για να μείνει άσβεστο το ελληνικό στοιχείο στις δύσβατες και απομονωμένες ελληνικές επαρχίες του Πόντου, για να παραμείνουν τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους ζωντανά, για να παραμείνουν Έλληνες.

Αυτοί οι ηρωικοί και τόσο ταλαιπωρημένοι Έλληνες του Πόντου, που έχασαν σπίτια, περιουσίες, παιδιά, γονείς, οικογένειες ολόκληρες, που εξευτελίστηκαν, ποδοπατήθηκαν, σφαγιάστηκαν, αλλά παρέμειναν άνθρωποι, άνθρωποι περήφανοι με θέληση και όρεξη για δουλειά και προκοπή, άνθρωποι φιλότιμοι με ευαισθησίες και T ζεστή ψυχή.

Αυτοί ήταν οι πρόγονοί μας και τη δική τους ιστορία και παράδοση συνεχίζουμε διατηρούμε και μεταδίδουμε στα παιδιά μας με κάθε τρόπο, μέσα από τον Σύλλογο μας, ως ελάχιστη τιμή για όσα μας κληροδότησαν, για όσα μας χάρισαν στο πέρασμα των χρόνων, ως ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί σ’ αυτούς οφείλουμε την ελληνική μας συνείδηση, την ίδια μας την ύπαρξη.

Σύνταξη και επιμέλεια κειμένου: Μάρθα Καρυπίδου

>> Επιστροφή στην αρχή